Kronenberg-Heesland het Frame.

Zondagochtend, samen zitten we buiten aan een verweerde houten keukentafel. Op de achtergrond de geluiden van onze kinderen. De zon laat zich volop zien, we maken plannen voor de dag. Onze “te doen” lijstjes zijn altijd langer dan de dagen duren. Zelfs nu het langer licht is. Zélfs nu het lijkt alsof de wereld stil mag staan.

Ik kijk Guus aan en vraag: “Heb jij dat ook?”. Hij trekt zijn wenkbrauwen op en kijkt mij verwonderd aan. Ik wijs om mij heen en antwoord: “Hier, ik mis de mensen, het leven, het delen. Ik mis het lachen en het huilen, het gespetter in het koude water van de vijver. De mensen die op adem komen, de geur van de keuken en de kachel.”

Guus luistert. Guus kan goed luisteren, dat is zijn tweede natuur. Als huisarts, trainer en coach kan dat best handig zijn. Maar ook als echtgenoot! Ik praat namelijk graag, of zoals ik het zelf liever definieer, ik denk graag hardop. Zo ook nu: “Kijk om je heen schat, normaliter is onze boerderij de meeste weekenden vol, maar nu met het Corona ligt alles stil. De kamers zijn leeg, op de parkeerplaats groeien spontaan wilde viooltjes, de boomgaard staat in bloei, nog even en de koeien staan weer in t land.” “Voor wie”, vraag ik mij hardop af?

Ik neem u even mee. In 2011 kochten wij deze bijzondere plek. Niet enkel voor onszelf, nee daar is het veel te groot voor. Een prachtige oude krukboerderij met een lange historie. Na vele jaren restaureren is het ons gelukt om hier in navolging op de monniken en de vele generaties die ons voorgingen de oorspronkelijke bestemming opnieuw leven in te blazen. Namelijk op deze groene en diep gewortelde omgeving een plek te creëren met volop aandacht voor de gezondheid van de mens, zijn groei, ontwikkeling, broodnodige ondersteuning en of bezinning. Iedere maand geven we hier trainingen in het kader van gezondheid. Mensen uit de regio, maar soms ook van verder weg blijven slapen, re-setten en hervinden hier hun eigen kracht. En nu is het stil. Juist in deze tijd, waarin veel mensen vragen hebben mogen we hier niet in cursus verband met elkaar samen komen.

Ik vervolg mijn hardop denken; “We kunnen toch wel voor íemand wat doen? Hier staat het leeg en dat terwijl er zoveel mensen op dit moment letterlijk en figuurlijk naar ruimte snakken.” Dan schiet mij iets te binnen, het artikel in de `Saar`. Over de corona frontlinie verpleegkundige van 26 die nog wonende bij haar ouders aan zelfisolatie doet. Dit om haar kwetsbare ouders niet te besmetten. Ik denk aan de ambulance broeder getrouwd met een vrouw met een hartkwaal en ga zo maar door…….. Allemaal mensen die keihard werken. Dagelijks omringd door het Corona virus, geconfronteerd met lijden of de dood. Zorgverleners die met angst naar huis gaan, omdat ze weten dat ze mogelijk een gevaar zijn voor hun gezinsleden of huisgenoten. Zich daarom thuis isoleren in een kleine kamer.

En zo geschiedde, dat uit dit hersenspinsel, ontsprongen in stilte een idee mocht ontkiemen. “Ik heb een idee!” roep ik uit. Guus luistert zoals niemand anders luisteren kan. Ik vertel hem over de zorgprofessionals in de frontlinie, over hun zelfisolaties thuis. Ik herinner hem aan zijn eigen ervaringen en de kamers die wij nu vrij hebben, onze tuinen en ontspanningsruimtes………. Guus kijkt mij aan. Hij heeft aan een half woord genoeg.

Diezelfde middag zijn we online en staat er geschreven: Even onbezorgd ademhalen? Oproep aan zorgprofessionals in de frontlinie; om thuis-isolatie tegen te gaan bieden wij GRATIS verblijf op Heesland. Voor meer informatie zie FB of vul het contactformulier in op www.het-frame.nl. Kent u iemand die hiermee geholpen zou zijn? Dan vragen wij u hen hierop te attenderen. Want gezondheid is een kostbaar goed, ook bij ons in de regio!

Tot ziens! Guus en Meta.

Geplaatst op 16/04/2020

Meta van de Wetering